Telepsychologia — co można prowadzić zdalnie, a czego nie wolno badać przez ekran

Praca zdalna przestała być rozwiązaniem awaryjnym i weszła do standardowej oferty gabinetów. Wraz z nią wróciło pytanie, które w pierwszym okresie zeszło na dalszy plan: gdzie przebiega granica między wygodą a obniżeniem rzetelności — zwłaszcza w diagnostyce.

Zasada wyjściowa: narzędzie ma normy dla warunków, w jakich powstało

Test psychologiczny jest wystandaryzowaną procedurą. Normy zostały wyznaczone przy określonym sposobie prezentacji materiału, kontroli czasu, obecności badającego i możliwości obserwacji. Przeniesienie badania na ekran zmienia część tych warunków, a wraz z nimi — podstawę interpretacji wyniku.

Praktyczna konsekwencja: jeżeli podręcznik narzędzia nie przewiduje wersji zdalnej i nie podaje dla niej norm, wynik uzyskany zdalnie nie jest wynikiem normatywnym. Można go opisać jako materiał jakościowy, ale nie wolno raportować go jako pomiaru.

Co da się prowadzić zdalnie bez zastrzeżeń

• Psychoterapia i konsultacje dorosłych bez ostrego kryzysu — skuteczność form prowadzonych zdalnie w zaburzeniach lękowych i depresyjnych jest dobrze udokumentowana, także w wytycznych klinicznych.
• Wywiad kliniczny i psychoedukacja.
• Monitorowanie objawów kwestionariuszami samoopisowymi, które i tak wypełnia się samodzielnie — pod warunkiem zachowania instrukcji i warunków wypełniania.
• Konsultacje z rodzicami, superwizja, interwizja.
• Sesje kontynuacyjne w procesie rozpoczętym stacjonarnie.

Co wolno warunkowo

• Pierwsza konsultacja diagnostyczna — możliwa, ale z założeniem, że część danych (obserwacja motoryki, kontakt wzrokowy, napięcie ciała, zapach alkoholu) jest niedostępna. Warto to zapisać w dokumentacji.
• Praca z dzieckiem — możliwa w wybranych zadaniach i w kontakcie z rodzicem, wyraźnie ograniczona przy młodszych dzieciach i przy ocenie rozwoju.
• Narzędzia z oficjalną wersją online, o ile stosuje się je zgodnie z instrukcją wydawcy i na platformie przez niego przewidzianej.

Czego nie wolno prowadzić zdalnie

1. Badań wymagających manipulacji materiałem fizycznym — testów wykonaniowych, prób z klockami, układankami, materiałem do obracania. Bez kontroli nad materiałem nie ma standaryzacji.
2. Badania funkcji poznawczych z pomiarem czasu przy nieznanym opóźnieniu łącza i nieznanym sprzęcie. Kilkusetmilisekundowe różnice w latencji są tu istotne.
3. Testów projekcyjnych w warunkach, w których nie kontroluje się prezentacji materiału ani nie widzi pełnej reakcji badanego.
4. Opiniowania w sprawach o istotnych konsekwencjach prawnych (opieka nad dzieckiem, orzecznictwo) bez badania bezpośredniego.
5. Oceny ryzyka u osoby w ostrym kryzysie, jeżeli nie ma pewności co do jej lokalizacji i możliwości uruchomienia pomocy na miejscu.
6. Badań, w których nie masz pewności, kto siedzi przed ekranem i czy nie ma w pokoju osoby wpływającej na odpowiedzi.

Warunki techniczne i formalne, które trzeba spełnić

Tożsamość. Weryfikacja przy pierwszym kontakcie. Nie jest to formalizm — zdarzają się sytuacje, w których na sesji pojawia się inna osoba niż umówiona.

Lokalizacja. Adres, pod którym pacjent aktualnie przebywa, i numer telefonu do kontaktu awaryjnego. Bez tego nie da się uruchomić pomocy w sytuacji nagłej. Warto pytać o to na początku każdej sesji, a nie tylko raz.

Prywatność po obu stronach. Pacjent w zamkniętym pomieszczeniu, bez osób trzecich; psycholog w gabinecie, nie w przestrzeni wspólnej. Słuchawki po obu stronach.

Kanał komunikacji. Narzędzie z szyfrowaniem, umową powierzenia przetwarzania danych i konfiguracją, która nie zapisuje nagrań domyślnie. Popularność komunikatora nie jest kryterium.

Zgoda i kontrakt. Odrębny zapis o pracy zdalnej: na jakiej platformie, co się dzieje przy awarii łącza (kto oddzwania i na jaki numer), jak wygląda tryb awaryjny, jakie są ograniczenia tej formy pracy.

Zakaz nagrywania bez odrębnej zgody — obustronny i wyraźnie zakomunikowany.

Setting zdalny — czego nie widać przez ekran

Poza kwestią narzędzi zmienia się sama rama pracy, a wraz z nią część danych klinicznych.

Tracisz: obraz całej sylwetki i napięcia ciała, drobne sygnały wegetatywne, zapach, sposób wejścia do gabinetu i wyjścia z niego, obserwację tego, co dzieje się w poczekalni. U pacjentów z komponentą somatyczną i u osób w kryzysie to istotny ubytek.

Zyskujesz: dostęp dla osób z mniejszych miejscowości, z ograniczeniami mobilności i w opiece nad dzieckiem, mniejszą liczbę odwołań, a czasem szybsze otwarcie się pacjenta, dla którego kontakt twarzą w twarz jest zbyt intensywny.

Zmienia się rytm: sesja zdalna męczy inaczej niż stacjonarna i łatwiej ją prowadzić „jedna po drugiej", co szybko prowadzi do przeciążenia. Przerwy między sesjami online są tak samo potrzebne jak w gabinecie.

Warto też pilnować własnego kadru i tła — pacjent widzi wycinek twojej przestrzeni, a przypadkowe elementy stają się materiałem, którego nie planowałeś wnosić do procesu.

Zapis w dokumentacji

Sesja zdalna powinna być oznaczona jako zdalna. Przy badaniu diagnostycznym prowadzonym częściowo zdalnie w opinii musi znaleźć się informacja o formie badania i o wynikającym z niej ograniczeniu wniosków. To zdanie chroni odbiorcę przed nadinterpretacją, a autora przed zarzutem.

Procedura na wypadek kryzysu podczas sesji zdalnej

To scenariusz, który trzeba mieć przygotowany wcześniej, bo improwizacja przez ekran nie działa. Minimalny zestaw ustaleń, zebrany przy rozpoczęciu pracy zdalnej i aktualizowany przy zmianie miejsca zamieszkania:

1. aktualny adres pobytu pacjenta podczas sesji,
2. numer telefonu, na który oddzwaniasz przy zerwaniu połączenia,
3. dane osoby kontaktowej wraz ze zgodą na kontakt w sytuacji zagrożenia życia,
4. ustalenie, co robisz, gdy pacjent przerywa połączenie w trakcie rozmowy o ryzyku,
5. numery pomocy kryzysowej właściwe dla miejsca pobytu pacjenta, a nie twojego gabinetu.

Punkt czwarty warto omówić z pacjentem wprost na spokojnie — łącznie z informacją, że w określonych okolicznościach skontaktujesz się z osobą bliską lub ze służbami. Uprzedzenie o tym wcześniej jest warunkiem, żeby nie zostało to odebrane jako złamanie zaufania.

Praca transgraniczna

Prowadzenie terapii dla osoby przebywającej stale w innym kraju rodzi pytania o właściwe przepisy i o możliwość uruchomienia pomocy w sytuacji kryzysu. To temat do sprawdzenia przed rozpoczęciem pracy, a nie po.

Podsumowanie

Zdalnie prowadzi się relację i rozmowę. Pomiar wymaga warunków, dla których narzędzie ma normy. Rozdzielenie tych dwóch rzeczy usuwa większość dylematów — i chroni przed opinią, której nie da się obronić.

Szkolenia z doboru narzędzi, warunków badania i konstruowania opinii znajdziesz w kategorii Diagnoza psychologiczna i psychometria.