Osoby po zdarzeniach traumatycznych trafiają do każdego gabinetu, niezależnie od deklarowanego profilu praktyki. Częściej z bezsennością, drażliwością albo objawami somatycznymi niż z gotową opowieścią o urazie.
Czego dotyczy ten obszar. Obraz kliniczny PTSD i złożonego zespołu stresu pourazowego, różnicowanie z zaburzeniami lękowymi, depresyjnymi i osobowości, fazowy model pracy (stabilizacja — przepracowanie — integracja), techniki regulacji układu nerwowego, trauma rozwojowa i wzorce przywiązania oraz interwencja kryzysowa w pierwszych godzinach i dniach po zdarzeniu.
Dla kogo. Dla psychologów i psychoterapeutów pracujących ambulatoryjnie, w interwencji kryzysowej, w placówkach ochrony zdrowia i w oświacie, a także dla osób pracujących z klientami po wypadkach, przemocy i stracie.
Jakie kompetencje rozwija. Rozpoznawanie następstw traumy pod nietypową prezentacją, prowadzenie fazy stabilizacyjnej bez przedwczesnego wchodzenia w treść urazu, ocenę ryzyka i planowanie bezpieczeństwa oraz dbanie o własną odporność przy pracy z ekspozycją na cudze cierpienie.
Jak wygląda ścieżka nauki. Kolejność ma tu znaczenie: podstawy psychotraumatologii, potem różnicowanie i stabilizacja, a dopiero na końcu praca z materiałem urazowym i profilaktyka wtórnej traumatyzacji. Materiały mają charakter edukacyjny i nie zastępują superwizji.