Jak psycholog może ocenić, czy skargi pacjenta na pamięć wymagają dalszej diagnostyki?

Jak ocenić, czy skargi na pamięć wymagają dalszej diagnostyki? Punktem wyjścia jest ukierunkowany wywiad z pacjentem i z informatorem, obserwacja oraz poszukiwanie przyczyn odwracalnych, a dopiero potem dobór narzędzia przesiewowego adekwatnego do wieku i wykształcenia pacjenta. Za skierowaniem przemawiają zmiany nowe, narastające i utrudniające codzienne funkcjonowanie, zauważane przez bliskich, a także wynik przesiewu niezgodny z oczekiwanym poziomem. Ocena przesiewowa nie stawia diagnozy: jej zadaniem jest odpowiedź, czy potrzebna jest pełna diagnostyka neuropsychologiczna i lekarska.

Od czego zacząć: pytanie, na które odpowiadasz

Pacjent zgłaszający pogorszenie pamięci pojawia się w każdym gabinecie, także tam, gdzie nikt nie zajmuje się neuropsychologią. Pytanie kliniczne brzmi zwykle: czy to sygnał procesu neurodegeneracyjnego lub innej choroby, czy skutek depresji, lęku, zaburzeń snu, przewlekłego stresu albo działań niepożądanych leków?

Już na starcie warto pamiętać o dwóch zasadach:

• ocena przesiewowa to nie diagnoza, tylko decyzja o dalszym postępowaniu,
• wynik narzędzia to jedno z wielu źródeł danych, a nie rozstrzygnięcie.

Krok 1: wywiad z pacjentem i z informatorem

Wywiad jest najważniejszą częścią oceny. Warto zebrać informacje o:

• charakterze trudności: co konkretnie pacjent zapomina (nazwiska, rozmowy, wydarzenia, gdzie coś położył), od kiedy, czy narasta stopniowo, czy pojawiło się nagle,
• wpływie na codzienność: finanse, leki, gotowanie, prowadzenie samochodu, orientacja w znanych miejscach, obsługa telefonu,
• innych domenach: trudności z nazywaniem, planowaniem, orientacją przestrzenną, zmiany osobowości i zachowania,
• nastroju, lęku i śnie,
• zdrowiu somatycznym i lekach,
• używaniu alkoholu i innych substancji,
• urazach głowy, infekcjach, hospitalizacjach,
• wykształceniu i historii zawodowej, które wpływają na interpretację wyników.

Informator, czyli bliska osoba, która zna pacjenta na co dzień, często widzi więcej. Szczególnym sygnałem jest sytuacja, w której rodzina zauważa wyraźne zmiany, a pacjent je bagatelizuje. Odwrotna sytuacja, gdy pacjent bardzo się martwi, szczegółowo opisuje swoje pomyłki, a bliscy nie widzą problemu, częściej występuje przy depresji, lęku lub przeciążeniu.

Krok 2: obserwacja

Obserwacja w trakcie wizyty dostarcza cennych danych: czy pacjent przyszedł sam i punktualnie, jak opowiada o sobie, czy gubi wątek, czy odwraca się do towarzyszącej osoby po pomoc przy odpowiedziach, jak reaguje na trudność. Warto zwrócić uwagę na tempo, mowę, nastrój, motywację i kontakt.

Krok 3: przyczyny odwracalne i sygnały alarmowe

Zanim zaczniesz interpretować skargi jako objaw procesu otępiennego, pamiętaj o przyczynach, które mogą dawać podobny obraz i często wymagają leczenia: depresja, zaburzenia snu, niedobory witamin, choroby tarczycy, odwodnienie, infekcje, działania niepożądane leków, nadużywanie alkoholu.

Nagłe pogorszenie, splątanie, wahania świadomości, zaburzenia mowy, niedowłady czy inne objawy neurologiczne wymagają pilnej konsultacji lekarskiej, a nie badania przesiewowego w gabinecie psychologa. Majaczenie jest stanem nagłym.

Istnieją też sytuacje, w których badania nie należy przeprowadzać lub trzeba je odłożyć: ostra choroba, silny ból, brak okularów lub aparatu słuchowego, znaczne zmęczenie, wyraźny brak zgody pacjenta.

Krok 4: dobór i stosowanie narzędzia przesiewowego

Narzędzia przesiewowe różnią się czułością na różne rodzaje trudności i wrażliwością na wykształcenie. Jedne lepiej sprawdzają się przy podejrzeniu wyraźnego otępienia, inne są czulsze na łagodne zaburzenia poznawcze i trudności wykonawcze. Szybkie zadania, takie jak rysowanie zegara, mogą uzupełniać ocenę, ale nie zastępują pełniejszego przesiewu.

Przy doborze i interpretacji warto pamiętać o:

• wieku i wykształceniu: przy niskim wykształceniu wyniki mogą być zaniżone bez związku z chorobą, przy bardzo wysokim mogą maskować wczesne zmiany,
• języku i kulturze: dwujęzyczność i różnice kulturowe wpływają na wyniki,
• sprawności sensorycznej: wzrok, słuch, sprawność ręki,
• efekcie uczenia przy powtarzanych badaniach,
• stanie emocjonalnym w dniu badania.

Profil zamiast jednej liczby

Wynik ogólny powyżej lub poniżej punktu odcięcia to za mało. Ważniejszy jest profil trudności: które zadania sprawiły problem, jakie błędy się pojawiły, czy pacjent korzystał z podpowiedzi. Inny obraz ma pacjent, który nie przypomina sobie słów nawet z pomocą, a inny ten, który przypomina je sobie po naprowadzeniu.

Krok 5: różnicowanie najczęstszych obrazów

Normalne starzenie się

Wolniejsze tempo przetwarzania, sporadyczne trudności z przypomnieniem imion, które potem wracają, przy zachowanej samodzielności.

Łagodne zaburzenie poznawcze

Obiektywnie potwierdzone trudności większe niż oczekiwane dla wieku i wykształcenia, przy zachowanej zasadniczo samodzielności w codziennym życiu. Wymaga monitorowania i często pełnej diagnostyki.

Otępienie

Trudności poznawcze wpływające na samodzielność w codziennych czynnościach. Różne zespoły otępienne mają różne profile: od dominujących trudności z pamięcią, przez zmiany zachowania i osobowości, po trudności wzrokowo-przestrzenne czy wahania uwagi.

Pseudootępienie depresyjne

Depresja może dawać wyraźne skargi poznawcze. Typowe są: silne skupienie pacjenta na swoich trudnościach, odpowiedzi „nie wiem” przy braku wysiłku, spowolnienie, poprawa wyników przy zachęcie, a także obniżony nastrój i anhedonia. Warto pamiętać, że depresja i proces otępienny mogą współwystępować, a depresja w późnym wieku bywa czasem wczesnym sygnałem choroby neurodegeneracyjnej. Dlatego przy wątpliwościach warto ponowić ocenę po leczeniu depresji.

Skargi po urazie głowy i po infekcjach

Wymagają uwzględnienia przebiegu w czasie, objawów towarzyszących (zmęczenie, ból głowy, zaburzenia snu) i czynników emocjonalnych.

Krok 6: wnioski, rozmowa i skierowanie

Wnioski z oceny przesiewowej powinny zawierać opis tego, co zbadano, jakie wyniki uzyskano, jak je interpretujesz i jakie są ograniczenia tej oceny. Warto używać ostrożnych sformułowań: „wyniki wskazują na potrzebę pogłębionej diagnostyki” zamiast „stwierdzono otępienie”.

Rozmowa z pacjentem i rodziną powinna być spokojna i zrozumiała: co zauważyłeś, co to może oznaczać, a czego jeszcze nie wiadomo, jakie są kolejne kroki. Nie wolno sugerować rozpoznania, którego ocena przesiewowa nie może postawić.

Skierowanie na pełną diagnostykę neuropsychologiczną, neurologiczną lub geriatryczną jest wskazane, gdy:

• trudności są nowe i narastają,
• wpływają na codzienne funkcjonowanie,
• zauważają je bliscy,
• wynik lub profil przesiewu odbiega od oczekiwanego dla wieku i wykształcenia,
• obraz jest niejasny mimo wykluczenia przyczyn emocjonalnych.

W informacji dla lekarza warto krótko opisać powód zgłoszenia, wyniki, profil trudności, czynniki mogące wpływać na wynik i uzasadnienie skierowania.

Jeśli w trakcie oceny ujawnią się myśli samobójcze, co bywa związane z depresją lub z lękiem przed diagnozą, oceń ryzyko i przekaż numery: 116 123, 800 70 2222, w nagłym zagrożeniu 112.

Wywiad, dobór narzędzi, różnicowanie z depresją i majaczeniem oraz zasady skierowania omawiamy w szkoleniu Przesiewowa ocena funkcji poznawczych w praktyce.

Najczęściej zadawane pytania

Czy psycholog bez specjalizacji z neuropsychologii może prowadzić ocenę przesiewową?

Ocena przesiewowa jest z założenia narzędziem dla szerszego grona specjalistów, w tym psychologów pracujących w różnych obszarach, pod warunkiem że znają zasady stosowania narzędzi, ich ograniczenia i sposób interpretacji. Ważne jest też jasne rozumienie, że przesiew nie jest diagnozą. Pełna ocena neuropsychologiczna i ustalenie rozpoznania należą do specjalistów z odpowiednim przygotowaniem oraz do lekarzy.

Jak wykształcenie pacjenta wpływa na wynik oceny przesiewowej?

Znacząco. Osoby z niskim wykształceniem lub analfabetyzmem funkcjonalnym mogą uzyskiwać niższe wyniki w niektórych zadaniach bez związku z chorobą, co grozi fałszywym alarmem. Z kolei osoby z wysokim wykształceniem mogą długo uzyskiwać wyniki w normie mimo wczesnych zmian. Dlatego trzeba stosować poprawki przewidziane dla narzędzia, analizować profil trudności i uwzględniać historię zawodową oraz relację informatora.

Jak rozmawiać z pacjentem, który boi się, że ma alzheimera?

Najpierw warto wysłuchać, skąd bierze się obawa: doświadczenia w rodzinie, konkretne sytuacje, informacje z internetu. Wyjaśnij, na czym polega ocena przesiewowa i że jej celem jest sprawdzenie, czy potrzebna jest dalsza diagnostyka. Nie uspokajaj na wyrost ani nie potwierdzaj obaw przed badaniem. Wiele skarg na pamięć ma przyczyny emocjonalne lub odwracalne, ale rzetelna ocena pozwala podjąć właściwe kroki.

Co zrobić, gdy wynik przesiewu jest graniczny?

Wynik graniczny wymaga szczególnie ostrożnej interpretacji. Warto przeanalizować profil trudności, czynniki mogące go obniżyć (nastrój, zmęczenie, wykształcenie, sprawność sensoryczna) i informacje od bliskich. Dobrym rozwiązaniem bywa powtórzenie oceny po pewnym czasie z użyciem narzędzia odpornego na efekt uczenia albo skierowanie na pełniejszą diagnostykę, jeśli wywiad budzi niepokój. Ważne jest opisanie niepewności w dokumentacji.

Czy ocenę funkcji poznawczych można przeprowadzić zdalnie?

Część elementów oceny, zwłaszcza wywiad z pacjentem i informatorem, można prowadzić zdalnie. Samo stosowanie narzędzi przesiewowych przez ekran ma jednak ograniczenia: problemy techniczne, trudności sensoryczne, brak kontroli nad otoczeniem i pomocą osób trzecich. Jeśli stosuje się wersje przeznaczone do telepraktyki, trzeba znać ich właściwości i opisać warunki badania w dokumentacji. Przy wątpliwościach lepsza jest ocena stacjonarna.

Jak często powtarzać ocenę przesiewową u pacjenta z łagodnymi trudnościami?

Częstotliwość zależy od obrazu klinicznego, zaleceń lekarza prowadzącego i tempa zmian. Zbyt częste powtarzanie tego samego narzędzia grozi efektem uczenia, który może maskować pogorszenie. Dlatego warto zachować rozsądne odstępy, korzystać z wersji równoległych, jeśli istnieją, i dokumentować trend w czytelny sposób. Każde nagłe pogorszenie wymaga natychmiastowej konsultacji lekarskiej, niezależnie od planu monitorowania.

Źródła

• NICE (brytyjski instytut, który wydaje zalecenia leczenia), wytyczne „Dementia: assessment, management and support for people living with dementia and their carers” NG97
• Światowa Organizacja Zdrowia, klasyfikacja ICD-11, łagodne zaburzenie neuropoznawcze (6D71)
• Światowa Organizacja Zdrowia, klasyfikacja ICD-11, otępienie
• Royal College of Psychiatrists, materiały informacyjne „Memory problems and dementia”

Ostatnia aktualizacja: 8 października 2026. Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem.