Blog
Praktyka kliniczna: diagnoza różnicowa, praca z pacjentem, protokoły, dokumentacja i ustawa o zawodzie.
103 teksty w sekcji „Dla specjalistów”
Klient w depresji wspomina „najlepszy okres w życiu”. Objawy hipomanii, kryteria DSM-5 i ICD-11, ChAD typu 2, hipomania polekowa, pytania do wywiadu i plan zapobiegania nawrotom.
Wahania nastroju, impulsywność i kryzysy w relacjach: jak w wywiadzie odróżnić epizody ChAD od wzorca borderline, kiedy oba występują razem i gdzie w tym wszystkim jest ADHD.
Co powiedzieć w pierwszych minutach, czego nie mówić, jak zapytać o myśli samobójcze, kiedy dzwonić pod 112 i jak ułożyć plan bezpieczeństwa oraz plan pomocy na najbliższe dni.
Odrętwienie wobec historii pacjentów, natrętne myśli po pracy, świat, który wydaje się mniej bezpieczny. Jak odróżnić traumę wtórną od wypalenia, rozpoznać pierwsze sygnały u siebie i co realnie pomaga.
Dziecko znów moczy się w nocy, wybucha złością i w kółko odgrywa tę samą scenę, a zapytane mówi „nic”. Na co patrzeć, o co pytać opiekuna, jak rozmawiać bez pytań naprowadzających i co zrobić, gdy dziecko zacznie mówić.
„Wiem, że jestem bezpieczny, to dlaczego wciąż się boję?” Jak prostym językiem wytłumaczyć pacjentowi reakcję alarmową, zamrożenie, flashbacki, unikanie i czujność, żeby zdjąć z niego wstyd i otworzyć drogę do pracy.
Pacjent lepiej śpi, umie się uspokoić i pyta, kiedy zajmiecie się tym, co się stało. Jakie kryteria gotowości sprawdzić, jak rozmawiać o tym z pacjentem i jak odróżnić ostrożność od utknięcia w stabilizacji.
Pacjent mówi coraz szybciej albo nagle cichnie i patrzy w jeden punkt. Jak rozpoznać hiperpobudzenie i odrętwienie na sesji, jakie sygnały pojawiają się wcześniej i jak dobrać interwencję do stanu pacjenta.
Pacjent wspomina o trudnym zdarzeniu i milknie. Jak pytać o traumę na pierwszej sesji, jak dać mu kontrolę nad tym, ile powie, po czym poznać przeciążenie i jak bezpiecznie domknąć spotkanie.
Zgoda opiekunów i asens dziecka, godność, nauka wyboru i odmowy, najmniej restrykcyjna procedura, kryzys bez przymusu i sygnały nieetycznej praktyki. Praktyczny przewodnik dla specjalisty.
Nagroda to nie to samo co wzmocnienie. Jak przeprowadzić ocenę preferencji, uniknąć sytości i opóźnień, a potem przejść do naturalnych wzmocnień, żeby dziecko nie zależało od naklejek.
Zachowanie trudne bywa komunikatem. Jak działa trening komunikacji funkcjonalnej (FCT), jak dobrać formę komunikatu, uczyć go krok po kroku i przenieść do domu i szkoły.
Definicja operacyjna, wywiad funkcjonalny, obserwacja ABC, cztery funkcje zachowania, hipoteza i plan oparty na funkcji. Praktyczny przewodnik dla psychologa, pedagoga i terapeuty.
Rodzice jako sojusznicy leczenia, a nie przyczyna: pierwsze spotkanie, poufność i zgoda na leczenie, wsparcie przy posiłkach, rozbieżności między rodzicami i stopniowe oddawanie kontroli.
Wstyd i sekret, uczciwa rozmowa o celu terapii, regularne jedzenie, wyzwalacze, regulacja emocji i plan na trudny moment. Praktyczny przewodnik dla psychologa i terapeuty.
Kolejność pracy w pierwszych tygodniach, rozmowa o kompensacji bez zawstydzania, błędne koło narysowane na materiale pacjenta i analiza napadu. Celem jest ustąpienie napadów, nie odchudzanie.
Pacjent przychodzi z bezsennością, lękiem albo stresem, a o jedzeniu milczy. Jakie sygnały wyłapać w wywiadzie, jak zapytać bez zawstydzania i jak zareagować, gdy w końcu powie prawdę.
Jak poprowadzić pierwszą rozmowę z pacjentką, która mówi „nic mi nie jest”, jak pracować z ambiwalencją bez przekonywania i straszenia, kiedy kierować do lekarza i jak włączyć rodziców nastolatka.
Klient mówi „wiem, że powinienem, ale…”, a Ty odruchowo zaczynasz przekonywać. Jak rozpoznawać język zmiany i język podtrzymania, wydobywać motywację pytaniami, skalami i odzwierciedleniami oraz nie przekroczyć granicy manipulacji.
Od wywiadu i obserwacji, przez testy aparaturowe, po orzeczenie: jak wygląda badanie psychologiczne kierowcy z perspektywy psychologa transportu i gdzie najłatwiej o błąd.
Ona goni i krytykuje, on milknie i wychodzi z pokoju. Wyjaśniamy, na czym polega terapia par EFT: cykl negatywny, emocje pierwotne i wtórne, trzy etapy pracy, kluczowe interwencje i kwalifikacja pary.
Pacjent unika kawy, wysiłku i gorąca, bo boi się kołatania serca. Wyjaśniamy, na czym polega ekspozycja interoceptywna, jak zakwalifikować pacjenta, dobrać ćwiczenia, zbudować hierarchię i poprowadzić sesję.
Kobieta z rakiem piersi przychodzi do psychologa z lękiem, decyzjami, nowym obrazem ciała i trudnymi rozmowami. Pokazujemy, jak wspierać ją na kolejnych etapach.
Wiele błędów w terapii lęku wynika z dobrych intencji: chęci szybkiej ulgi dla pacjenta. Omawiamy najczęstsze pułapki, od uspokajania po pomijanie depresji, i pokazujemy, co robić zamiast.
Psychoedukacja, restrukturyzacja, ekspozycja, oddech, ACT, praca metapoznawcza: porządkujemy techniki pracy z lękiem u dorosłych i pokazujemy, jak je dobierać, żeby regulacja nie zamieniła się w unikanie.
Ekspozycja działa, gdy jest dobrze przygotowana, stopniowana i powtarzana bez zabezpieczeń. Pokazujemy, jak zbudować hierarchię, poprowadzić ćwiczenie, pracować z oporem i planować zadania między sesjami.
Unikanie daje pacjentowi natychmiastową ulgę i właśnie dlatego utrwala lęk. Rozkładamy mechanizm błędnego koła na części i pokazujemy, jak wytłumaczyć go pacjentowi na jego własnym przykładzie.
Pacjent z lękiem przed oceną rzadko potrzebuje zapewnień, że nikt go nie ocenia. Pokazujemy mechanizm lęku społecznego i to, jak pracować z nim przez eksperymenty behawioralne i wyobrażenie siebie.
Lęk i depresja mają wiele wspólnych objawów i często współwystępują. Pokazujemy, po czym je rozróżniać, jak ustalić, co dominuje, i co z tego wynika dla planu terapii oraz oceny ryzyka.
Pierwsza sesja z pacjentem lękowym może pomóc albo sama stać się źródłem napięcia. Proponujemy strukturę spotkania i konkretne pytania o wyzwalacze, unikanie, zabezpieczenia, historię, zasoby i ryzyko.
Pacjent rzadko przychodzi z informacją, że ma zaburzenie lękowe. Pokazujemy, jak wyłapać lęk ukryty za skargami somatycznymi, bezsennością i drażliwością oraz jak uporządkować różnicowanie.
Lęk u dorosłych rzadko wygląda jak podręcznikowy opis. Porządkujemy objawy w czterech obszarach i pokazujemy, po czym poznać, że lęk adaptacyjny przeszedł w zaburzenie lękowe.
Pacjent z bólem przewlekłym coraz mniej się rusza, bo boi się, że ruch „coś uszkodzi”. Pokazujemy, jak rozpoznać błędne koło lęku i unikania, jak mówić o bólu, nie podważając go, i jak krok po kroku odbudować aktywność według tempa.
Pacjent mówi, że „coraz więcej zapomina”. Czy to depresja, przeciążenie, zaburzenia snu, czy sygnał procesu otępiennego? Pokazujemy, jak przeprowadzić rzetelną ocenę przesiewową, zinterpretować wynik z uwzględnieniem ograniczeń i podjąć decyzję o skierowaniu.
Terapia poznawczo-behawioralna bez konceptualizacji zamienia się w dobieranie technik do objawu z danego tygodnia. Pokazujemy, jak zbudować model przypadku krok po kroku i wyprowadzić z niego kolejność interwencji.
Rodzic przychodzi na sesję z opinią OZSS i mówi, że jest niesprawiedliwa. Pokazujemy, jak psycholog prowadzący może ocenić, czy zastrzeżenia mają podstawę merytoryczną, jak wspierać klienta i dziecko, i gdzie przebiega granica między pomocą a udziałem w sporze.
Sesja ACT może brzmieć ciekawie i nie zmieniać niczego. Pokazujemy, jak czytać materiał kliniczny przez sześć procesów elastyczności psychologicznej i dobierać interwencję do tego, który jest zablokowany.
Dla kierowcy zawodowego negatywne orzeczenie często oznacza utratę źródła dochodu. Pokazujemy, jak psycholog transportu może przygotować się do takiej rozmowy, jak ją przeprowadzić rzeczowo i z szacunkiem oraz jak poradzić sobie z presją i emocjami badanego.
Pacjent zgadza się na wszystko, ale nic się nie zmienia, albo zaczyna podważać sens terapii. Pokazujemy, jak rozpoznać zerwanie sojuszu w chwili, gdy zachodzi, i jak przeprowadzić naprawę zamiast przeczekać sesję.
Pacjent z napadami paniki boi się nie tyle sytuacji, co własnego ciała: kołatania serca, zawrotów głowy, duszności. Pokazujemy, jak przygotować i poprowadzić ekspozycję interoceptywną krok po kroku, bez wzmacniania unikania i z dbałością o bezpieczeństwo.
Pacjent nagle milknie, patrzy w jeden punkt i przestaje odpowiadać. Pokazujemy, jak rozpoznać dysocjację, jak przywrócić kontakt bez paniki i jak zbudować fazę stabilizacji, która przygotowuje do dalszej pracy.
Pierwsza sesja w SFBT wygląda inaczej niż klasyczny wywiad: mniej pytań o przyczyny problemu, więcej o to, jak ma wyglądać życie po zmianie. Pokazujemy jej strukturę krok po kroku, z przykładowymi sformułowaniami i najczęstszymi pułapkami.
Zamiast wybierać z listy dziesięciu typów, trzeba ocenić nasilenie i opisać cechy. Pokazujemy, jak w praktyce poprowadzić taki wywiad, z czym różnicować i jak zapisać rozpoznanie, żeby nie zaszkodzić pacjentowi.
We wrześniu płacz, bóle brzucha i wycofanie zdarzają się w wielu klasach. Pokazujemy, jak psycholog szkolny może obserwować uczniów w pierwszych tygodniach, po czym poznać, że lęk wykracza poza zwykłą adaptację, i jak zaplanować dalsze kroki.
Sesja tydzień po epizodzie samouszkodzenia często zamienia się w ogólną rozmowę o złym tygodniu. Pokazujemy, jak krok po kroku przeprowadzić analizę łańcuchową i jak zamienić ją w konkretny plan.
Senior z otępieniem krzyczy przy myciu, odpycha opiekuna, odmawia leków. Pokazujemy, jak szukać przyczyn takiego zachowania, jak deeskalować trudną sytuację i jak razem z opiekunami zapobiegać kolejnym.
Pacjent wykonuje ekspozycje od miesięcy, a objawy się nie zmieniają. Pokazujemy, co najczęściej unieważnia ERP i jak krok po kroku poprowadzić sesję, która naprawdę uczy czegoś nowego.
Pacjent mówi, że jego ciało „nie potrafi się wyłączyć”, a rozmowa o myślach niewiele zmienia. Pokazujemy, jak rozpoznać stan pobudzenia, jak bezpiecznie wprowadzić oddech i uziemienie do sesji i czego unikać przy pacjencie w zamrożeniu.
Zalecenie „więcej się ruszać” to nie jest aktywacja behawioralna. Pokazujemy, jak prowadzić tę metodę krok po kroku, także u pacjenta, który ledwo wstaje z łóżka i nie czuje żadnej przyjemności.
Eksperyment behawioralny to jedno z najmocniejszych narzędzi CBT, ale łatwo zamienić go w zwykłe zadanie domowe. Pokazujemy, jak krok po kroku zaprojektować eksperyment, który naprawdę testuje przekonanie pacjenta, i jak omówić jego wynik.
Kiedy jedno zmartwienie zostaje rozbrojone, na jego miejsce przychodzi następne. Pokazujemy, dlaczego praca z treścią zmartwień w lęku uogólnionym zamienia się w gonitwę i co robić zamiast niej.
W domu rodziny widać rzeczy, których nie zobaczysz w gabinecie, ale łatwo też o pochopne wnioski. Pokazujemy, na co patrzeć, jak odróżnić biedę od zaniedbania, jak zapisywać obserwacje i kiedy reagować natychmiast.
Pacjent zna wszystkie argumenty za zmianą, a mimo to od miesięcy stoi w miejscu. Pokazujemy, jak prowadzić rozmowę w duchu dialogu motywującego, żeby przestać produkować opór.
Pierwsza wizyta dziecka decyduje, czy rodzic zaufa specjaliście, a dziecko poczuje się na tyle bezpiecznie, żeby cokolwiek pokazać. Rozpisujemy ją krok po kroku: od telefonu rodzica po podsumowanie i plan dalszej pracy.
Plan zapobiegania nawrotom często wygląda świetnie w gabinecie i znika z głowy pacjenta w chwili głodu. Pokazujemy, jak go zbudować, żeby dało się go wykonać w najtrudniejszym momencie.
Na pierwszej sesji z osobą w żałobie łatwo o nadmiar technik, pocieszeń i pytań. Pokazujemy, jak zbudować obecność, co ocenić, czego nie mówić i jak ustalić realistyczny kontrakt na dalszą pracę.
Pacjent z problemem hazardowym przychodzi zwykle wtedy, gdy długi już wymknęły się spod kontroli. Pokazujemy, co zrobić w pierwszej kolejności, jak ocenić problem i jak zaplanować dalszą pracę.
Rodzina dzwoni z prośbą „niech go Pan przekona”, a senior mówi stanowczo „nigdzie nie pójdę”. Pokazujemy, jak psycholog może ustalić, dla kogo pracuje, zrozumieć źródła oporu i poprowadzić proces, w którym senior pozostaje podmiotem decyzji.
W gabinecie nawiązuje kontakt wzrokowy, uśmiecha się i ma przyjaciółki, a w domu po szkole się rozpada. Pokazujemy, jak zmienić wywiad i obserwację, żeby zobaczyć obraz spod kamuflażu.
Dziecko robi postępy na sesji, a w domu wszystko wraca do punktu wyjścia. Często powodem jest akomodacja rodzicielska. Pokazujemy, jak ją rozpoznać, jak o niej rozmawiać bez obwiniania i jak razem z rodzicami krok po kroku ją wycofywać.
Pierwsza rozmowa z nastolatkiem po ujawnieniu samookaleczeń często decyduje o tym, czy wróci na kolejne spotkanie. Pokazujemy, jak ją poprowadzić, jak ocenić ryzyko i co zrobić dalej.
Para zaczyna kłótnię w gabinecie i po kilku minutach sesja wygląda jak wieczór w domu. Pokazujemy, jak rozpoznać cykl eskalacji, zatrzymać go i zamienić w materiał do pracy.
Klientka przychodzi z „problemami w związku”, a po kilku sesjach okazuje się, że żyje w przemocy. Pokazujemy, jak psycholog może rozpoznać przemoc, ocenić ryzyko, zbudować plan bezpieczeństwa i prowadzić terapię bez oceniania.
Pacjenci rzadko sami zaczynają rozmowę o życiu intymnym, a psycholodzy często jej unikają z zakłopotania. Pokazujemy, jak otworzyć temat, co zrobić z odpowiedzią i gdzie kończy się Twoja rola.
Wstyd po traumie rzadko pada w gabinecie wprost, a jednak potrafi zatrzymać cały proces terapii. Pokazujemy, jak go rozpoznać, jak o nim pytać i po jakie metody sięgać, żeby nie pogłębić go własną interwencją.
Rodzice w rozstaniu często przychodzą po sojusznika, a nie po pomoc dla dziecka. Pokazujemy, jak prowadzić konsultację skoncentrowaną na dziecku i jak chronić neutralność swojej roli.
Uczeń przychodzi i mówi, że od tygodni jest wyśmiewany w klasie i w sieci. Pokazujemy, jak psycholog szkolny może przeprowadzić interwencję krok po kroku: od pierwszej rozmowy, przez ocenę ryzyka, po pracę ze sprawcą, świadkami i całą klasą.
Pacjent z emetofobią często nie mówi wprost, czego się boi, a standardowa ekspozycja potrafi utknąć w miejscu. Pokazujemy, jak przeprowadzić diagnozę, zbudować hierarchię i pracować z obrzydzeniem oraz zachowaniami zabezpieczającymi.
Pacjent w tygodniu po rozpoznaniu potrzebuje czegoś innego niż pacjent rok po zakończeniu leczenia. Pokazujemy, jak dopasować rozmowę, cele i narzędzia do etapu choroby.
Masz klienta przed sobą i pięć minut na zebranie myśli. Przegląd wszystkich Protokołów CWP: gotowych scenariuszy pracy nad konkretnym tematem, z modułami, kartami pracy i pytaniami pogłębiającymi, uporządkowanych według kategorii.
Kolejna sesja, kolejny pacjent, kolejne pytanie "co mu dziś dać do przemyślenia". Gotowe karty pracy nie zastąpią Twojej diagnozy, ale mogą zdjąć z Ciebie godziny przygotowywania materiałów od zera, sesja po sesji.
Kiedy sięgać po AAC, jak dobrać system do konkretnego dziecka i jak poprowadzić pierwsze sesje, żeby dziecko i rodzina chcieli wracać do systemu, a nie porzucili go po kilku tygodniach.
Rodzic pyta wprost, czy dziecko potrzebuje integracji sensorycznej — a uczciwa odpowiedź nie brzmi ani „tak, koniecznie”, ani „to pseudonauka”. Co mówią badania o skuteczności terapii SI, dlaczego SPD nie jest jednostką diagnostyczną i jak różnicować trudności sensoryczne z autyzmem, ADHD i lękiem.
Wychowawczyni dzwoni, że w szatni znaleziono "coś", rodzic pyta wprost, czy to jeszcze faza, czy już uzależnienie — a Ty masz jeden wywiad, żeby to ocenić. Jak rozpoznać, kiedy eksperymentowanie nastolatka przechodzi w problem kliniczny, i jak prowadzić dalej diagnozę i terapię.
Objawy traumy miesiącami potrafią maskować się pod postacią lęku, depresji czy uzależnienia. Jak rozpoznać traumę pod inną diagnozą, odróżnić PTSD od złożonego PTSD i dobrać metodę terapii — TF-CBT, CPT, przedłużoną ekspozycję czy EMDR.
Rodzic pyta, czy można wdrożyć SAZ, bo tak zaleciła poradnia — a Ty po spotkaniu w ciszy gabinetu wpisujesz w wyszukiwarkę „co to jest SAZ”. Przewodnik po dwuczęściowej ścieżce szkoleniowej: od oceny funkcjonalnej po pracę z zachowaniami trudnymi.
Opiekun rzadko przychodzi do gabinetu z gotowym pytaniem "czy czas na dom opieki". Częściej przychodzi z poczuciem winy i wyczerpaniem, które trzeba najpierw nazwać, zanim lista sygnałów alarmowych stanie się dla niego użyteczna.
Krzyżówka i gra w karty wyglądają podobnie z zewnątrz, ale jedna może być przypadkowym wypełniaczem dnia, a druga precyzyjnie dobraną interwencją poznawczą. Co psycholog wnosi do aktywizacji seniora, czego nie wniesie sam dobry pomysł na zajęcia.
Klient, który latami "jakoś sobie radził", nagle w wieku 35 lat słyszy diagnozę ADHD. To nie jest nowa choroba — to pęknięcie systemu kompensacji, który przestał wystarczać. Co psycholog powinien wiedzieć o obrazie klinicznym dorosłego ADHD, zanim postawi hipotezę.
Nadpobudliwy ośmiolatek i wycofana trzynastolatka mogą mieć to samo rozpoznanie — ale trafiają do gabinetu zupełnie różnymi drogami, często z wieloletnim opóźnieniem. Co psycholog powinien wiedzieć o obrazie klinicznym, zanim postawi hipotezę.
Opiekun osoby z demencją opłakuje kogoś, kto wciąż żyje, i codziennie na nowo mierzy się z decyzjami, których nie da się rozstrzygnąć raz na zawsze. Co psycholog powinien wiedzieć, żeby mu w tym realnie pomóc.
Opiekun rodzinny rzadko sam zgłosi, że nie daje rady — częściej to psycholog musi rozpoznać moment, w którym zwykłe wyczerpanie przechodzi w stan wymagający szybkiej interwencji. Jak to rozróżnić i co wtedy zrobić.
Ten sam zestaw objawów przetworzony bez rozpoznania złożonego PTSD prowadzi do złej kolejności leczenia. Jak odróżnić PTSD od cPTSD w ICD-11 i dlaczego przy złożonym PTSD przetwarzanie traumy na starcie bywa błędem.
Wywiad zebrany jako checklista objawów daje dane, ale nie kierunek. Struktura rozmowy, pytania pogłębiające i świadome domykanie spotkania decydują o tym, czy pierwsza sesja kończy się hipotezą kliniczną, czy tylko listą do przejrzenia.
Wynik liczbowy z testu wygląda na fakt, ale jest oszacowaniem z marginesem błędu. Rzetelność narzędzia, dobór norm i próg wiarygodnej zmiany decydują o tym, ile można mu zaufać w opinii.
Od pierwszej oceny po bezpieczne zamknięcie procesu — jak w praktyce wygląda praca terapeutyczna z dzieckiem po traumie i na co zwrócić uwagę na każdym etapie.
Cztery modele integracji psychoterapii, różnica między integracją a eklektyzmem bez teorii, i kiedy łączenie podejść ma sens klinicznie.
Dziecko potrafi powtórzyć, że trzeba czekać na swoją kolej, a i tak wybucha, gdy ktoś zabierze mu zabawkę. Czym różni się wiedza o zasadach od umiejętności ich stosowania — i dlaczego trening umiejętności społecznych (TUS) adresuje coś innego niż rozmowa wychowawcza.
Autosabotaż, prokrastynacja, lęk przed bliskością — te same schematy wracają na sesjach tygodniami. Czym jest dobry protokół sesji, jak go zbudować i dlaczego stosowany sztywno robi więcej szkody niż pożytku.
Szkolenie całościowe, superwizja, terapia własna, konferencje, warsztaty, książki i testy — po zsumowaniu wychodzi kwota, o której rzadko się mówi wprost. Rozpisujemy typowy budżet i pokazujemy, gdzie da się obniżyć koszt bez obniżania kompetencji.
Wypalenie w zawodach pomocowych rzadko zaczyna się od wyczerpania — zaczyna się od zmiany w tym, jak myślisz o pacjentach. Lista wczesnych sygnałów, mechanizm zmęczenia współczuciem i interwencje, które faktycznie odwracają proces.
Notatka z sesji jest jednocześnie narzędziem klinicznym, dowodem w razie skargi i zbiorem danych o zdrowiu podlegającym szczególnej ochronie. Praktyczne zasady: co musi się w niej znaleźć, czego lepiej nie zapisywać i jak reagować na wniosek o wgląd.
Większość zastrzeżeń do opinii psychologicznych nie dotyczy metod, tylko sposobu ich opisania: brakuje pytania diagnostycznego, źródeł danych i granicy między obserwacją a wnioskiem. Struktura dokumentu i typowe błędy, które da się usunąć.
Pacjent z rysem narcystycznym rzadko przychodzi po zmianę siebie — przychodzi po przywrócenie równowagi po upokorzeniu. Opis mechanizmu, typowych błędów terapeuty i tego, co realnie utrzymuje takiego pacjenta w procesie.
Terapia online przyjęła się na dobre, ale diagnoza zdalna ma twarde ograniczenia: część narzędzi traci normy poza warunkami standardowymi, a część sytuacji klinicznych wymaga kontaktu bezpośredniego. Praktyczny podział na to, co wolno, co wolno warunkowo i czego nie.
Izby, obowiązkowa przynależność, rejestr i odpowiedzialność zawodowa to konstrukcja znana z innych zawodów zaufania publicznego. Rozdzielamy to, co ustawa już przesądziła, od tego, co dopiero powstanie w rozporządzeniach.
Najczęstszy sposób marnowania superwizji to opowiadanie historii pacjenta przez czterdzieści minut i zadanie pytania na końcu. Jak przygotować materiał, jak sformułować pytanie i po czym poznać, że superwizja przestała działać.
Ustawa jest opublikowana, ale jej trzon zaczyna działać dopiero za dwa lata. Rozpisujemy, które przepisy ruszają wcześniej, czym w tym czasie jest Komitet Organizacyjny i czego nie da się zrobić przed 2028 rokiem.
Trzy obrazy kliniczne dające podobny zestaw skarg: rozproszenie, przeciążenie, chwiejność emocjonalna i wyczerpanie relacyjne. Praktyczny klucz różnicujący oparty na przebiegu, kontekście i mechanizmie, a nie na liście objawów.
Po dwudziestu pięciu latach martwej ustawy z 2001 roku zawód psychologa doczekał się nowej regulacji: Dz.U. 2026 poz. 187. Poniżej to, co wynika z niej dla osoby prowadzącej gabinet — bez publicystyki i bez wróżenia.
Formalności, cena, kontrakt, grafik i pierwsi pacjenci — większość błędów pierwszego roku wynika z braku ustalonych zasad, a nie z braku wiedzy klinicznej. Praktyczne omówienie decyzji, które warto podjąć przed pierwszą sesją.
Ryzyko samobójcze ocenia się rozmową, a nie skalą — narzędzia przesiewowe porządkują wywiad, ale nie podejmują decyzji za psychologa. Praktyczny opis: jak pytać, co odróżnia myśli od zamiaru, kiedy przerwać rutynę sesji i co musi znaleźć się w notatce.
Decyzja o szkole całościowej to cztery lata i koszt porównywalny z samochodem, a większość osób podejmuje ją na podstawie opinii dwóch znajomych. Lista pytań, które warto zadać ośrodkowi, zanim złożysz dokumenty.
Newsletter
Bez ofert sprzedażowych w każdym mailu. Informujemy o nowych szkoleniach i ścieżkach w bibliotece, nowych tekstach na blogu i o terminach wynikających z ustawy z 2026 r.
