ICD-11 uporządkowała ten obszar: obok zaburzenia hazardowego znalazło się zaburzenie związane z graniem (gaming disorder), oba opisane przez utratę kontroli, priorytet nadawany zachowaniu kosztem innych obszarów życia oraz kontynuowanie mimo negatywnych konsekwencji. Kompulsywne korzystanie z mediów społecznościowych, zakupy i pornografia nie mają odrębnych kategorii — i to rozróżnienie ma znaczenie dla tego, co wolno napisać w dokumentacji.
Szkolenie skupia się na tym, co w gabinecie decyduje o skuteczności. Po pierwsze — rozpoznanie: przesiew, kryteria, różnicowanie z epizodem maniakalnym, ADHD i z używaniem substancji, a przy graniu również z intensywnym, ale niezaburzonym korzystaniem, którego nie należy patologizować. Po drugie — mechanizmy specyficzne: zmienne wzmocnienie, złudzenia poznawcze hazardzisty (iluzja kontroli, błąd gracza, bliskie trafienia), pogoń za stratami oraz projektowanie gier i aplikacji nastawione na przedłużanie zaangażowania.
Po trzecie — interwencja: zabezpieczenie finansowe jako pierwszy krok przy hazardzie (przekazanie kontroli nad środkami, samowykluczenie, blokady), praca poznawcza nad złudzeniami, ekspozycja z powstrzymaniem reakcji na sygnały, plan zapobiegania nawrotom i realistyczne cele w obszarze korzystania z urządzeń, gdzie abstynencja całkowita zwykle nie jest wykonalna.
Osobno omawiamy zadłużenie i ryzyko samobójcze — w zaburzeniu hazardowym jest ono istotnie podwyższone, a długi bywają czynnikiem, który je uruchamia. Ocena ryzyka jest w tej grupie elementem standardowego postępowania, nie wyjątkiem.