Wywiad jest najsilniejszym narzędziem diagnostycznym, jakim dysponuje psycholog, i jednocześnie tym, którego rzetelność najłatwiej zepsuć. Kolejność pytań, sposób ich zadania i to, czego nie zapytamy, zmieniają obraz kliniczny bardziej niż wybór kwestionariusza.
Szkolenie porządkuje proces diagnostyczny w gabinecie: od pierwszego kontaktu i kontraktu diagnostycznego, przez ustrukturyzowany wywiad objawowy i biograficzny, po sformułowanie hipotezy i jej alternatyw. Pracujemy na strukturze bliskiej wywiadom półustrukturyzowanym stosowanym w badaniach klinicznych (logika SCID/MINI: kryterium — pytanie przesiewowe — pytania rozstrzygające), ale przystosowanej do realiów prywatnej praktyki, gdzie mamy trzy spotkania, a nie trzy godziny na moduł.
W środku: siatka pytań o początek, przebieg, nasilenie i kontekst objawu; sposób zbierania danych o funkcjonowaniu (praca, relacje, sen, substancje, ryzyko); praca z rozbieżnością między relacją pacjenta a obserwacją; oraz przejście od danych do hipotezy zapisanej w języku ICD-11 z jawnie wymienionymi rozpoznaniami różnicowymi. Osobny moduł poświęcamy temu, jak przekazać wnioski — bo diagnoza, której pacjent nie rozumie, nie wpływa na leczenie.
Materiał opiera się na klasyfikacji ICD-11, kryteriach DSM-5-TR jako punkcie odniesienia dla różnicowania oraz na wytycznych NICE dotyczących oceny wstępnej w zaburzeniach psychicznych u dorosłych. Każdy moduł kończy się gotową checklistą do wpięcia w dokumentację.
Szkolenie jest podstawą warsztatową: zakłada wiedzę z psychopatologii na poziomie studiów, nie zakłada doświadczenia w diagnozie klinicznej.